ما در دنیای غریبی زندگی می کنیم. دنیایی که سرمایه داری با تبلیغات مدیای خود هر رذالتی را به صورت فضیلت بخورد افکارعمومی می دهند. چرا که منافع سرمایه در آن چیز که مردم باید باور کنند تامین میشود. نه خود حقیقت. و نکته اسف انگیز اینست که نقش طبقه کارگر که منادی انسانیت و عدالت است در سیستم سرمایه داری بقدری ناچیز است که نمی تواند این بربریت و توحش این سیستم را کنترل کند.

کارگران زن کیف وکفش مهرانه شوشتر

بادرودهای صمیمانه

چند روز پیش مطلع شدم که شما کارگران عزیز و گرامی جهت نیل به خواسته ها و مطالبات برحق کارگریتان دست به ایجاد هیئت موسس سندیکا زده اید و در این رابطه با اعلام اسامی پنج تن از این بانوان جسور و حق طلب گام اول خود در راه ایجاد تشکل مستقل کارگری که همانا هیئت موسس سندیکا میباشد برداشته اید.

سندیکای هفت تپه که پس اعتصابات واعتراضهای کارگری به وجود آمد.حرکت خود رادرراستای دفاع از مطالبات کارگری خود آغاز کرد و تا به امروز نتایج قابل توجی برای کارگران هفت تپه به همراه اورده است. اگر پس ازگذشت دوسال و نیم به اوضاع امروز نگاهی مجمل بیاندازیم وضعیت عمومی کارگران نسبت به قبل از تشکیل سندیکا بسیار بهبود یافته است .امروز در هفت تپه (تا الان) حقوق کارگران سر موعد مقرر پرداخت می گردد.

از روزی که مقاله یارانه ها، تلاشی برای یک ارزیابی واقعی را منتشر کردم تاکنون نوشته‌های متعددی در نقد این مقاله ارائه شده اند. امکان پاسخگوئی به این نقدها در شرایط کنونی برایم میسر نیست. اما لازم میدانم خیلی مختصر به نکاتی اشاره کنم.

همانطور که من در مقاله گفتم، آن مقاله تلاشی بود برای دستیابی به راهکارهای جنبش کارگری در شرایط جدیدی که با اجرای طرح یارانه ها در مقابل جنبش کارگری قرار گرفته است. متأسفانه در این زمینه در جنبش کارگری کمتر چاره‌اندیشی شده است و بیشتر بحثهایی که در رابطه با جنبش کارگری در این زمینه منتشر شده‌اند به تکرار شعارهای کلی و راهکارهای ذهنی دست زده‌اند به طوری که امروز جنبش کارگری در این زمینه هیچ نقشی بازی نمی کند. با اجرای طرح هدفمند کردن یارانه ها در ایران یک تحول بزرگ اقتصادی در دست انجام است که همه جوانب زندگی اجتماعی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و ما کارگران درارائه راهکارهای عملی واستراتژی طبقاتی متاسفانه ناموفق بوده ایم. امید من این بود که با آن مقاله بشود به بحث و بررسی این مسائل پرداخت.
در نقدهایی که تاکنون منتشر شده اند، متأسفانه این راهکارهای عملی که من در پایان نوشته خود هم به آن‌ها اشاره کرده‌ام کمتر مورد توجه قرار گرفته اند. بعضی از نویسندگان منتقد مقاله نظرات سیاسی و ایدئولوژیک من در رابطه با موضوع را نقد کرده‌اند که با وجود حملات غیر منصفانه حاوی نکات مثبت و قابل فکری هم هستند. از این نقدها تشکر میکنم و امیدوارم فرصت آن را پیدا کنم و به آن‌ها پاسخ دهم. بعضی از نوشته‌های دیگر هم صرفاً کینه توزانه خود من را مورد حمله قرار داده اند. این کینه توزیها به نظر من ریشه در جای دیگری دارد و دشمنی با جنبش مستقل کارگری است و امیدوارم که جنبش مستقل کارگری ایران بتواند با کنار زدن این کینه توزیها راه خود را باز کند.
بااین همه مشکل مهم این جنبش در این است که این جنبش هنوز خودزا نیست و تعداد فعالینی از درون جنبش که بتوانند به بحثهای مهم جنبش بپردازند بسیار ناچیز است. همین اجرای طرح یارانه ها نشان می‌دهد که ما باید فعالیت خود در این زمینه‌ها را افزایش بدهیم و با تلاش جمعی و خرد جمعی راه تأثیر گذاری بر اوضاع را پیدا کنیم تا وضع طبقه کارگر مثل امروز نباشد. رسیدن به یک زندگی بهتر و انسانی تر برای طبقه کارگر نیازمند تلاش خود ما است و این تلاش باید بتواند با تعیین سیاستهای روشنی که اتحاد درون  طبقه ما را تقویت کند به نتایج مثبتی برسد. بحث و گفتگو بر سر راهکارهای مقابله با طرح هدفمند کردن یارانه ها و تعیین سیاست و نحوه تأثیر گذاری در شرایط کنونی یکی از عرصه های مهم پیش روی ما است. از هر نقد و گفتگویی که در این جهت باشد باید استقبال کرد و آن چیزی را که در خلاف این چهت باشد باید دور ریخت. درپایان امیدوارم  طبقه کارگردرایران روزی به تمامی حقوق کارگری وانسانی خودبرسد.وماشاهددنیایی باشیم که درآن به کرامت انسانی کارگر،احترام گذاشته شود.
پیروزباشید

رضارخشان رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران نیشکرهفت تپه
9/دیماه/1389

امروز یکی از بزرگترین مسائلی که ذهن جامعه رابه خود معطوف کرده است، اجرای قریب الوقوع طرح هدفمند کردن یارانه ها می باشد. آنچیزی که از نبض افکارعمومی برمی اید اینست که اکثریت مردم، چه از طبقه بالایی و متوسط وچه از طبقه کارگر و فرودست، نوعی نگرانی از رخدادها ویا اتفاقات احتمالی، نظیر تورم، رکود اقتصادی و غیره دارند. به واقع نقطه آزار دهنده اینست که، کسی بدرستی نمی داند که اجرای این طرح چه تاثیر احتمالی برروی زندگی وی دارد. و آیا این نگرانی ها جدی هستند ویا ممکنست با سیاست های مالی حساب شده وانبساطی این گمانه زنی های بدبینانه به وقوع نپیوندند. چراکه در طیفهای بسیاری چه ازچپ و چه از راست نسبت به یک فاجعه احتمالی از اجرای این طرح، هشدارهایی مطرح می‌شوند که گاهی بسیار اغراق امیز و گاها توام با جبهه گیری های سیاسی است.

به دنبال پخش اخباری مبنی بر تأئید حکم زندان سه تن از کارگران شرکت نیشکر هفت تپه به نامهای بهروز نیکوفرد، علیرضاسعیدی و بهروز ملازاده، خبرهای نادرستی نیز در برخی از سایتها و رسانه ها منتشر گردیده است که به این وسیله تکذیب می شود.
سایتهای رادیو فردا و راه سبز اخباری را منتشر کرده اند که بر اساس آن اینجانب پس از انتشار مقاله به مناسبت دومین سالگرد تشکیل سندیکا تحت فشارهای امنیتی و قضائی قرار گرفته ام. این خبر از اساس نادرست است و در رابطه با انتشارمقاله فوق الذکر تاکنون هیچ فشاری به اینجانب وارد نشده است. روال رسیدگی به اتهامات وارده به اینجانب تاکنون ربطی به انتشار مقاله نامبرده نداشته است.
همچنین این خبرنیزنادرست می باشدکه دادگاه تجدیدنظرمرابه دوسال زندان تهدیدکرده است. در رابطه با کارگران دستگیر شده نیز اعلام گردیده است که این کارگران از اعضای سندیکا بوده اند. در این رابطه لازم میدانیم اعلام کنیم که اتهامات وارده بر این همکاران ما هیچ گونه ربطی به فعالیت  سندیکائی نداشته است. حکم زندان برای این دوستان عزیز در رابطه با اتهام توهین به رهبری صادر گردیده است.
ما به این وسیله از همه رسانه ها می خواهیم که در انعکاس اخبار مربوط به ما نهایت امانت را رعایت کنند و با پخش اخبار کذب و شایعات موجبات دشواری های بیشتر را برای ما فراهم نکنند. لازم است که مسئولین رسانه ها به این نیز فکر کنند که ما باید پاسخگوی این اخبار باشیم و نه آنها.

رضا رخشان
رئیس هیأت مدیره سندیکای هفت تپه

 

27/آبان/1389

سندیکای کارگران نیشکرهفت تپه که درآبانماه سال 1387تشکیل شدواکنون دوسال ازتشکیل آن می گذرد. دوسالی که با تلخیها و شادی های زیادی گذشت. ازیک سو، پنج تن ازاعضای هیئت مدیره، بنامهای آقایان فریدون نیکوفرد،علی نجاتی، جلیل احمدی، قربان علیپور و محمد حیدری مهر پس ازکش و قوس های فراوان سرانجام ازطرف دادگاه انقلاب دزفول محکوم به حبس و به زندان انداخته شدند و سرانجام از کار نیز اخراج گشتند و خود من هم در پی بازداشتهای متعددی اکنون بیش ازده ماه است که از کار هم اخراج شده ام. در دنباله روندکار، حکم اخراج ما توسط هیئتهای تشخیص و حل اختلاف اداره کار شهرستان شوش مورد تایید قرار گرفت و ما بناچار جهت احقاق حقمان در دیوان عدالت اداری بدنبال بازگشت بکارهستیم.

از سوی دیگر ایجاد این سندیکا برای دیگر کارگران دستاوردهای مهمی داشته است که فقط  یکی از این دستاوردها این بوده است که با تاسیس این  سندیکا شرکتی که دراین دوسه ساله تقریبا به حال خود رها شده بود مورد توجه و حساسیت مسئولین امر قرار گرفت بدین صورت که امروز اوضاع  کارگران و نیز شرکت نیشکرهفت تپه بسیار بهتر از گذشته است. شرکتی که با انواع مشکلات مثل افت شدید  تولید (درسال 1387کل شکرتولید 11هزارتن بوده است این در حالیست که درهمین 5-6سال پیش تولید کارخانه از مرز 120 هزار تن شکر هم  می گذشت) ، فرسودگی کارخانه، بدهکاریهای فراوان (به بیمه ،سازمان آب و برق و غیره) روبرو بود اما اکنون پرداخت دستمزد کارگران بسیار مطلوب شده است بطوریکه فعلا هیچگونه تاخیر در پرداخت دستمزد وجود ندارد. همچنین امسال پیش بینی می شود که کل شکر تولیدی هفت تپه از 80 هزار تن هم فراتر برود که این نشان از بهبودی اوضاع است.

با اینهمه هرچند ما (اعضای هیئت مدیره) را سخت تنبیه کردند اما از این لحاظ  که دوباره چرخ کارخانه بکار افتاد. کارگرکارمی کند و نانی بر سر سفره اش می برد و زندگی ادامه دارد. هرچند که سفره ما خالی و زندگی سخت شده است ولی این دستاوردها نشان ازتوفیق ما دارد.

حال نکته اسف انگیزاینست که دراین دوساله ای که از تاسیس این سندیکا می گذرد سندیکای دیگری شکل نگرفت. ما وسندیکای واحد تنها مانده ایم. اگر امروز 10 یا 20 سندیکا داشتیم اوضاع ما خیلی بهتر می شد. این نشان می دهد که جنبش کارگری در حال حاضر زایا نیست. هرچند که بنظرمن می شد این کار را انجام داد ولی نشد.  چرا که کارگران درهفت تپه توانستند پس دیگران هم می توانند این مهم  را به انجام برسانند.

پیروزباشید

رضا رخشان رئیس سندیکای کارگران نیشکرهفت تپه

11/8/1389

 

سایت امید دومین سالگرد موجودیت سندیکای هفت تپه را به اعضاء هیأت مدیره سندیکا و به همه کارگران مبارز نیشکر هفت تپه تبریک می گوید و برای همه کارگران سالی پربار تر و موفق تر آرزو می کند.

پس از دستگیری و زندانی کردن بخشی از اعضاء هیأت مدیره سندیکای هفت تپه متأسفانه اعمال فشار از جانب مقامات به کارگران و خانواده‌های آنان افزایش یافته است. همکاران ما را از کار اخراج کرده‌اند و به خانواده‌های آنان نیز گفته‌اند که به دلیل افتتاح حساب و دریافت کمک مالی از طرف رئیس سندیکا هیچگونه مرخصی به کارگران زندانی تعلق نخواهد گرفت. این‌گونه اقدامات از جانب مقامات قضائی و دولتی و مسئولین شرکت نه تنها مغایر با موازین انسانی است، بلکه همچنین با موازین قانونی کشور نیز مغایرت دارد.

کارگران ایران روزگار سختی را از سر می گذرانند. وضعیت کارگران به اندازه ای نامساعد است که دریافت منظم حقوق و دستمزدها را باید رفته رفته امری استثنائی دانست. تازه آن حقوق ناچیز هم به اندازه ای است که نه می توان زندگی کرد و نه می توان مرد. حقوق بخور و نمیری که در بسیاری از کارگاهها همان هم پرداخت نمی شود. هر اعتراضی هم با سرکوب و دستگیری دولت و قوه قضائیه روبرو می شود.