1- اعتصاب "دختران کارخانه های لاول" در میانه سالهای 1830

نخستین اعتصاب در سال 1834 در شرایطی واقع شد که هنوز واژه اعتصاب برای دست کشیدن از کار به وجود نیامده بود. این اعتصاب در شرایطی واقع گردید که مراکز متعدد کارخانه ای در لاول در ماساچوست شکل گرفته بودند و زنان زیادی با ترک خانه و کاشانه خود از مناطق نیو انگلند برای کار به این منطقه آورده شدند و در خوابگاههای نزدیک کارخانه ها اسکان داده شدند.

با افزایش قیمتها در دهه سوم قرن نوزدهم از یکسو و کاهش دستمزدها زنان لاول در سال 1834 تصمیم به اعتصاب گرفتند. اعتصاب شکست خورد و بسیاری از زنان یا به زادگاههای خود برگشتند و یا با دستمزدهای بخور و نمیر به کار خود برگشتند.

خوابگاههای کارخانجات نیز مدت کمی بعد تصمیم به بالا بردن اجاره ها گرفتند. زنان نیز متقابلا "جمعیت دختران کارخانه ها" را تشکیل دادند که دومین موج اعتصاب در سال 1836 را تماما سازمان داد. زنان اعتصابی پرچم یا نشانه ای حمل نمی کردند. در عوض برای رساندن پیام خود دستجمعی به سرودخوانی می پرداختند. یکی از معروفترین این سرودها سرودی بود به نام "میخواهم یک راهبه باشم": «آه حیف یک دختر نازنینی مثل من نیست؟ به کارخانه برود و زجر بکشد و بمیرد؟ آه من نمی توانم یک برده باشم، من نمی خواهم یک برده باشم. چنان از ایده آزادی سرشارم که نمی توانم یک برده باشم».

در جریان اعتصاب حتی اشکال سازمان دهی شده بیرون کشیدن پول خود از بانکها – شبیه همان کمپینی که در سالهای اخیر و پیش از جنبش اشغال نیز شکل گرفت به وجود آمده بود. این اعتصاب دوم چند هفته طول کشید و با پیروزی خاتمه یافت.

2- اعتصاب بزرگ راه آهن در سال 1877

اعتصاب بزرگ راه آهن در سال 1877 اعتصابی بود که الگوی همه اعتصابات بعدی شد. اولین خیزش کشوری کارگران در ژوئیه سال 1877 در شیکاگو و هنگامی آغاز شد که کارگران راه آهن شرکت "بالتیمور و اوهایو" در مارتینسبورگ در ویرجینیای غربی در اعتراض به کاهش ده درصدی دستمزد خویش دست به اعتصاب زدند.

این اعتصاب بزرگ به سرعت مانند شعله ای به سرتاسر فیلادلفیا، پیتسبورگ، لوئیزویل و سین سیناتی گسترش یافت.

این اعتراض بیش از دو ماه به درازا کشید تا این که نیروهای ارتش برای سرکوب آن اعزام شدند.

3- کشتار میدان "های مارکت"  در سال 1886

در اکتبر 1884 فدراسیونی از اتحادیه های کارگری ماه مه 1886 را به عنوان آغاز روز کار 8 ساعته اعلام کرد. اتحادیه ها نیز برای اعتصاب آماده شدند.

در روز اول ماه مه در سرتاسر آمریکا تظاهرات کارگران برگزار شد. در نیویورک 10000 نفر، در دیترویت 11000 و در میلواکی و ویسکانسین نیز حدود 10000 نفر در تظاهرات شرکت کردند. مرکز جنبش شیکاگو بود که حدودا 40000 نفر وارد اعتصاب شدند. حدود 80000 نفر در خیابان میشیگان و 10000 نفر دیگر نیز در نقظه دیگری از شهر به تظاهرات پرداختند. تعداد کارگران اعتصابی در سرتاسر آمریکا بین 300000 تا نیم میلیون نفر تخمین زده می شد.

در روز 3 ماه مه نزدیک کارخانه ماشین سازی مک کارمیک هاروستینگ، درگیری بین کارگران اعتصابی و اعتصاب شکنان تحت حمایت پلیس افزایش یافت. متعاقب این درگیری ها اطلاعیه ای از طرف آنارشیستها پخش شد که در آن کارگران را به برگزاری تظاهراتی برای روز بعد، 4 مه 1886، دعوت می کرد.

عصر روز 4 مه تظاهرات در حالی که بارانی ملایم می بارید به شکلی مسالمت آمیز آغاز شد. در میدان های مارکت (بازار علوفه) آگوست اسپایس از رهبران کارگران سخنرانی کرد و در سخنرانی خویش اعلام کرد که این تظاهراتی مسالمت آمیز برای روز کار هشت ساعته است. تظاهرات به حدی مسالمت آمیز بود که سرگرد کارتر هریسون که مأمور مراقبت از تظاهرات بود، زودتر از پایان تظاهرات به خانه رفت. هنگامی که ساموئل فیلدن، آخرین سخنران تظاهرات در حال به پایان رساندن نطق خویش بود، مأموران پلیس برای متفرق کردن تظاهر کنندگان به سمت خودرو محل سخنرانی روانه شدند. در این میان با انفجار یک بمب دست ساز که به میان پلیس پرتاب شده بود، یک مأمور پلیس به نام ماتیاس جی دگان به قتل رسید. پلیس نیز بلافاصله به سمت تظاهرکنندگان آتش گشود. از میان تظاهر کنندگان نیز تعدادی از کارگرانی که با خود سلاح حمل می کردند به مقابله پرداختند. شلیک آتش از جانب پلیس به حدی بود که تعداد زیادی از افراد پلیس مورد اصابت گلوله های همکاران خود قرار گرفته و مجروح شدند. تعداد 8 مأمور پلیس نیز به قتل رسیدند.

از میان کارگران چهار کارگر در اثر اصابت گلوله جان باختند. تعداد مجروحان در گزارشات نامعلوم ماند.

پس از تظاهرات 8 نفر از رهبران کارگران به نامهای آگوست اسپایس، آلبرت پارسونز، آدولف فیشر، گئورگ انگل، لوئیس لینگ، مایکل شواب، ساموئل فیلدن و اسکار نیبه دستگیر و محاکمه شدند. دادگاه دستگیرشدگان  در روز 21 ژوئن آغاز به کار کرد و سرانجام برای هفت نفر از آنان مجازات اعدام و برای نیبه مجازات 15 سال حبس را تعیین نمود. رهبران کارگران شیکاگو در روز 21 نوامبر سال 1887 اعدام شدند.

دو سال بعد نحستین کنگره انترناسیونال کارگران روز اول ماه مه را روز مبارزه جهانی برای هشت ساعت کار و گرامیداشت یاد کارگران شیکاگو اعلام کرد.

4- در سال 1894 اعتصاب در کار خانه پولمن باعث شد که کار گران سیاه و سفید پوست بخاطر منافع مشرک با هم متحد شوند.

در 11 ماه می سال 1894 بیش از 100000 کارگر در کارخانه اتومبیل پولمان پالاس Pullman Place Car Company بعد از این که موفق نشدند از کم شدن حقوق و روز کار 16 ساعته جلوگیری کنند دست به اعتصاب زدند.

آنها سرانجام موفق به جلب حمایت اتحادیه راه آهن آمریکا (American Railway Union) در شیکاگو شدند. در مدت کوتاهی تمام خطوط راه آهن سراسری در کشور را متوقف گردید.

دوماه بعد دولت فدرال اعتصاب راغیر قانونی اعلام کرد و به بهانه این که این اعتصاب در کار مراسلات پست آمریکا اخلال کرده ، با فرستادن پلیس فدرال و 12000 نیروی ارتش به سرکوب آن پرداخت که در نتیجه آن 13کارگرکشته و 57 نفر آنها زخمی شدند.

5- دستگیری و اعدام جوهیل 1915

جو هیل در7 اکتبر 1879 درسوئد به دنیا آمد. او یک کارگر، شورشی، آهنگساز و عضو از خود گذشته «اتحادیه  کارگران صنعتی جهان» بود. جو هیل در گاول، سوئد، متولد شد. او به ‌همراه یکی از بردارانش در سال 1902 به‌امریکا رفت. بار نخست نامش را به‌جوزف هیلستروم تغییر داد، بعدها همین نام به ‌صورت جو هیل ساده شد. به عنوان یک کارگر دوره گرد او دائم در غرب آمریکا در حال مسافرت و از شغلی به شغل دیگر بود. در جریان این سفرها او به سازماندهی کارگران در اتحادیه صنعتی کارگران می پرداخت.

در آغاز سال 1914 او با یافتن شغلی به عنوان کارگر در معدن سیلور کینگ در شهر پارک سیتی در نزدیکی سالت لیک سیتی در ایالت یوتا آغاز به کار کرد. روز 10 ژانویه 1914، جو هیل در شهر سالت لیک در ایالت یوتا به‌اتهام دروغین قتل صاحب یک قصابی و فرزند وی بازداشت شد. بیست و دو ماه بعد با وجود اعتراض‌های جهانی کارگران، مدافعین نظم موجود او را در برابر جوخه‌ی مرگ نهادند.

پلیس ایالتی اعلام کرد که جو هیل و مرد دیگری (که هرگز تشخیص داده نشد و یافته نشد) باید همان دو نفری باشند که در روز دهم ژانویه به‌ قصابی موریسون حمله کردند و با تیراندازی به‌او و پسرش، آنها را به‌قتل رساندند.
به‌نطر می‌رسید که این اقدامی انتقام‌جویانه ازطرف پلیس باشد. از مغازه‌ی موریسون چیزی به‌غارت نرفته بود، موریسون سابق براین پلیس بود که برای ایجاد «امنیت»، رعب و وحشت آفریده بود. جو هیل فقط این را بر زبان آورد که در قتل موریسون شرکت نداشته و«بیگناه» است. مقامات یوتا با وجود اعتراض اتحادیه‌ی کارگران صنعتی و مقامات سوئدی، جو هیل را اعدام کردند. او در روز 19 نوامبر سال 1915 تیرباران شد. آخرین کلام وی این بود: "آتش".

اهمیت: تأثیر جوهیل بیش از هر چیز در عرصه هنر پایدار ماند. باب دیلان گفته است که داستان زندگی جوهیل الهام بخش او برای سرودن ترانه هایش بوده است. هنرمندان بیشماری از سرتاسر جهان تحت تأثیر ترانه های ساده و انقلابی جوهیل قرار گرفته اند.

6- دستگیری و اعدام ساکو و وانزتی 1927

فردیناندو نیکولا ساکو و بارتولومئو وانزتی دو کارگر ایتالیائی مهاجر و آنارشیستی بودند که در سال 1927 به جرم انجام قتل در حین سرقت مسلحانه در برین تری جنوبی در ماساچوست، در سال 1920 با صندلی الکتریکی اعدام شدند.

دستگیری و اعدام ساکو و وانزتی در شرایطی صورت می گرفت که پس از وقوع بحران اقتصادی سال 1919 و افزایش بیکاری و در نتیجه آن افزایش سرقت مسلحانه، پلیس و دستگاه قضائی برخورد خشنی را در مواجهه با ناآرامیهای اجتماعی در پیش گرفته بودند. وقوع انقلاب در روسیه شوروی در آمریکا نیز تأثیرات خود را بر جا گذاشته بود و به افزایش شمار و نیروی گرایشات و احزاب چپ منجر شده بود. همه این احزاب چپ از جانب طبقه حاکم به عنوان بلشویکهای برانداز مورد تهاجم قرار داشتند. دستگیری های گسترده و بدون حکم به ویژه در میان مهاجرین وسیعا انجام می شد. موارد بسیاری از شکنجه و مرگ پس از دستگیری در این دوره مشاهده شد.

نیکلا ساکو (متولد 22 آوریل 1891 در فوجیا ایتالیا)  در سال 1908 به آمریکا مهاجرت کرد و در مشاغل مختلف به کار پرداخت. حرفه اصلی وی کفاشی بود. او از همان دوران اقامت در ایتالیا از طریق برادر خویش با ایده های سوسیالیستی آشنا شده بود و در آمریکا با پیوستن به یک گروه آنارشیستی به مبارزه خود ادامه داد. در سال 1916 برای اولین بار به جرم شرکت در یک گردهمائی غیرقانونی آنارشیستها دستگیر و به جریمه نقدی محکوم شد.

بارتولومئو وانزتی (متولد 11 ژوئن در کونئو ایتالیا) نیز در همان سال 1908 به آمریکا مهاجرت کرده بود. در جوانی حرفه قنادی را فرا گرفته بود که در اثر بیماری عفونی ریوی ناچارا آن را کنار گذاشت. در آمریکا به مشاغل مختلف مشغول شد و در سال 1913 در شهر پلیموت در ماساچوست اقامت گزید. او پس از مشارکت فعال در یک اعتصاب شغل خود در کارخانه الیاف پلیموت را از دست داد و بعد از مدتی به ماهی فروشی مشغول شد. تجارب تلخ او در آمریکا تردید نسبت به مذهب و روآوری به ایده های آنارشیستی را در او تقویت کرد.

ساکو وانزتی در روز 5 مه سال 1920 هنگام بازگشت از تعمیرگاهی که یکی از دوستان آنان اتومبیل خود را برای تعمیر به آنجا برده بود، در تراموا دستگیر شدند. پلیس آنان را متهم کرد که در سرقت مسلحانه ای که در روز 15 آوریل همان سال انجام شده بود و با قتل دو نفر همراه بود شرکت داشتند و اتومبیل دوست آنان نیز همان اتومبیلی بود که هنگام سرقت مورد استفاده قرار گرفته بود.

با این که در جریان دادگاه نادرستی اتهامات روشن شده بود و بیش از 31 نفر به نفع ساکو و وانزتی شهادت داده بودند، هیأت منصفه آنان را مجرم شناخت و قاضی دادگاه نیز آنان را به مرگ با صندلی الکتریکی محکوم کرد.

ساکو و وانزتی در سال 1977 توسط فرماندار ایالت ماساچوست، مایکل دوکاکیس، اعاده حیثیت شدند.

اهمیت: در جریان محاکمه ساکو و وانزتی کمیته ای برای دفاع از آنان شکل گرفت و جنبش همبستگی با ساکو و وانزتی به یکی از وسیعترین مبارزات جهانی تبدیل شد.

7- در سال 1932 حدود 17000 نفر از افراد باز نشسته ارتش در واشینگتن دست به تظاهرات زدند که ژنرال مک آرتور با تانک و سواره نظام اسب سوار آنها را پراکنده کرد.

در 17 ماه ژوئن 1932 43000 در مقابل مجلس نماینده گان دست به تظاهرات زدند، آنها به قانون World War Adjusted Compensation Act که در سال 1924 به تصویب رسیده بود و به آنها اجازه استفاده از حقوق اضافه را تا سال 1945 را نمی داد، اعتراض داشتند.

اما بیشتر آنها از باز ماند گان جنگ جهانی اول بودند که از زمان آغاز رکود بزرگ (1928) قادر به یافتن کاری نشده بودند و احتیاج فوری به پول داشتند. در سال 1932 رئیس جمهور روزولت در خواست تظاهر کننده گان را رد کرد و به دنبال تظاهرات دوم در سال بعد به آنها پیشنهاد داد که به اردو گاه با سه وعده غذا بروند. سرانجام به آنها وعده داده شد که در پروژه Civilian Conservation Corps(CCC) بکار گرفته خواهندشد.

چهارسال بعد در1936 کنگره نماینده گان علیرغم وتو رئیس جمهورلایحه پرداخت فوری مبلغ 2 میلیارد دلار خسارت را به آنها تصویب کرد.

8-  اعتصابات کاملأ موفق سال 1934 در Auto-Lite باعث شد ایده مذاکره برسر قرارداد دستجمعی بشکل مطلوب در ذهن ها جا بیفتد.

بسیاری از تاریخ نگاران این اعتصابات را یکی از مهم ترین وقایع تاریخ کارگری آمریکا بحساب می آورند.

در اوایل سال 1930 در شهر تولدو در ایالت اوهایو مردم وضع اسفباری را می گذراندند. از هر سه نفر یک نفر با کمک حمایتی زندگی می کرد و نرخ بیکاری بالای  50%  بود. در سال 1934 کارگران به مدت چهار ماه دست به اعتصاب در کارخانه تولید قطعات اتومبیل Electric Auto-Lite زدند.

در ماه مه و در جریان وقوع "نبرد 6 روزه" که بین 6000 اعتصابی و 1300 سرباز گارد ملی اتفاق افتاد، حد اقل  10000 نفردراعتصاب شرکت داشتند. کارگران با مشت و سنگ به دفاع از خود جنگیدند و دو نفر کشته و 200 زخمی دادند.

اهمیت:  یک نتیجه مهم این اعتصاب این بود که نشان داد می توان به وسیله حمایت همگانی به جنگ بوروکراسی رفت و پیروز شد نتیجه ای که تا امروز شهر تولدو را به یکی از قوی ترین مراکز اتحادیه ها کارگری تبدیل کرده است. اعتصاب به افزایش 5% در حقوق و حداقل دستمزدی معادل 35 سنت در ساعت و تشکیل "کمیته صلح صنعتی" Toledo Industrial Peace Board انجامید که امروز به نام "کمیته اداره کار شهروندان" Labor-Management-Citizens Committee فعالیت میکند.

9- اعتصاب باراندزان ساحل غربی در 1934 باعث گرفتن اضافه حقوق و شرایط بهتر کار برای باراندازان شد.

اعتصابی که سال 1934 در حمایت از شرایط کاری و اضافه حقوق صورت گرفت گفته شده یکی از طولانی ترین اعتصابات در تاریخ ایالت اورگون بوده است که 82 روز طول کشید و 50000 هزار نفر را در این ایالت بی کار کرد.

اعتصابی که در سهر سن پدرو آغاز شد به سرعت به شهرهای اوکلند، سیاتل، پورتلند و سانفرانسیسکو نیز سرایت کرد که در ماه می 1934 تمام بنادر غربی بعلت آن تعطیل شدند.

10- در1934 اعتصاب رانندگان کامیون در مینیاپولیس باعث تصویب قانون حمایت از کارگران شد.

این اعتصاب یکی از خشن ترین اعتصابات تاریخ ایالت مینه سوتا بوده است که گاهی از آن بعنوان جنگ داخلی بین سرمایه دارن و کارگران نام میبرند. ساز مانی به اسم "ائتلاف شهروندان مینه سوتا" شهر را منطقه آزاد از اتحادیه اعلام کرده بود و مانع تشکیل هر نوع اتحادیه ای می شد، اما شرایط بسیار بد کاری در شهری که یکی از مهم ترین مراکز حمل و نقل بود منجر به سازمان یافتن 3000 کارگر حمل و نقل در اتحادیه ای به نام "لوکال عمومی 574 رانندگان، وابسته به انجمن برادری بین المللی رانندگان کامیون" (IBT).

اعتصاب رانندگان مینیاپولیس شبیه جنبش اشغال کنونی"Occupy "،  روزنامه روزانه ای منتشر میکردند که افکار عمومی را از برنامه های خود و حوادث با اطلاع نگاه می داشت. 35000 کارگران ساختمانی نیز جهت حمایت از آنان دست به اعتصاب زدند.

عاقبت در 25 ماه می 1934 اعتصاب با پیروزی به پایان رسید ، اتحادیه شان قانونی شد و خواسته هایشان مورد موافقت قرار گرفت در این نبرد 4 کارگر کشته و 200 نفرشان زخمی شدند.

11- سال 1937 اعتصاب نشسته (تحصن) فلینت   باعث شد که اتحادیه UAW (اتحادیه کارگران اتومبیل، صنایع فضائی و صنایع کشاورزی) به شکل امروزی آن در بیاید.

در سال 1936 شهر فلینت در ایالت میشیگان مرکز کمپانی جنرال موتور بود که 43%تولیدات اتوموبیل و هم چنین سیاست های محلی را تحت کنترل خود داشت. هنگامی که کارگران تصمیم گرفتند بخاطر ساعات کار طولانی و حقوق کم دست به اعتراض نشسته بزنند، تاکتیکی را برگزیدند که از مشاهده دو اتحادیه از بازی کنان تیم های  بیس بال که  جهت اعتراض به ترکیب غیر اتحادیه ای اعضای هیئت حل اختلاف دست به اعتصاب نشسته زده بودند. کارگران تصمیم گرفتند که کار خانه را اشغال و تولید را متوقف کنند که خود این عمل کار پلیس را برای در هم شکستن اعتراض شان سخت ترمیکرد.

کارگران اعتصابی نمایندگان رسمی خود را، از جمله یک "شهر دار"، انتخاب  و کار رساندن مواد غذائی به کارخانه ها را اتحادیه بر عهده گرفت. در  11 فوریه 1937 UAW به تنها نماینده کارگران جنرال موتورتبدیل شد.

اعتصاب فلینت موفق شددر مدت اعتصابش کار خانه جنرال موتور را به اشغال و تولید را متوقف کند.

اهمیت: این اعتصاب قدرت بی اندازه اتحاد و سازمان اعتصاب را نمایان ساخت در پایان آن بیش از 100000 کارگر جنرال موتور به اتحادیه UAW پیوستند و درمدت یک سال رقم اعضای اتحادیه از 30000 به 500000 افزایش یافت.

12- اعتصابات اعضای ارتش در سال 1945 نشان از قدرت اعتراض نظامیان داشت.

زمانی که دولت آمریکا  بعد از جنگ جهانی دوم بدنبال ادامه جنگ و فرستادن نظامیان برای جنگ با چین بود اعضای ارتش زیر بارآن نرفتند .

در اروپا و فلیپین سربازان وظیفه ارتش برای باز پس فرستادن  به کشور خودشان دست به اعتصاب زدند.

13- در  1968جنبش اتحادیه انقلابی سیاه پوستان ثابت کرد که بر قراری حقوق مدنی مساوی امکان پذیر است.

در ماه می 1968  کارگران سیاه پوست با احساس این که اتحادیه UAW از منافع آنها دفاع نمیکند به تشکل مستقلی به نام Dodge Revolutionary Union Movement(DRUM)  دست زدند، این اتحادیه متوجه بود که بیشتر از 60% نیروی کار را کارگران سیاه پوست تشکیل می دهند اما بیشتر کار های کلیدی را سفید پوستان در دست دارند آنها شکایت داشتند که در 20 سال گذشته سیاهان هیچ گونه ترقی شغلی پیدا نکرده اند که عبارت بودن از:

1-     95% تمام سر کارگران راسفید پوست اند.

2-     99% تمام سر کارگران ارشد سفید پوست اند.

3-     100% تمام  مدیران داخلی سفید پوست اند.

4-     90% تمام کار گران ماهر سفید پوست اند.

5-     90% تمام کارگرانی که آموزش حرفه ای  می بینند سفید پوست اند.

6-     بطوری آشکار تمام کار های آسان را سفید پوستان دارند.

7-     هر موقع هم که کار سنگینی به سفید پوستان داده میشود کسی به آنها کمک می کند.

8-     اگر هر سیاه پوستی غیبت داشت باید از دو دکتر استراحت بگیرد.

9-     سابقه کاری بطور آشکاری نژادپرستانه است جائی که سیاهان از امکان اشتغال در این محل کار منع میشدند.

14- سال 1969 مقاومت و اعتراض نظامیان در نرفتن به جنگ ویتنام را هنوز می توان  اعتراض ضد جنگ نظامیان دید.

در جون سال 1966 سه نظامی از رفتن به جنگ خودداری کردند که به توجه عمومی  مردم تبدیل شد و بعد از این که مدت کوتاهی زندان نظامی  شدند بسرعت بشکل قهرمان در افکار عمومی در آمدند.تا سال 1969 تعداد فراریان جنگ وییتنام  نسبت به سال قبل آن چهار برابر شد و تا آخر آن جنگ به رشد خود ادامه داد.

اهمیت: این اعتراضات  منبع الهامی برای سربازان ناراضی باز مانده از جنگ عراق گردید که به آن جنگ اعتراض داشتند.

15- و اکنون، جنبش اشغال وال استریت

جنبشی که هنوز معلوم نیست چه تأثیراتی بر جامعه آمریکا بر جا خواهد گذاشت و کدام تغییرات را به وجود خواهد آورد

منابع:

http://www.businessinsider.com/protests-that-shaped-occupy-wall-street-2011-11?op=1#ixzz1dWjZ7twr

سایت جنبش کارگری، واپسین خواسته جو هیل

ویکی پدیا، ساکو و وانزتی