امید
info@omied.de



کمپین دو میلیون امضا علیه اعدام!

مقالات



برگزیده های سایت

جمعه ، ۲۲ بهمن ۱۳۸۹ ، ۱۸:۱۰
چاپ

سی و دو سال از انقلاب ایران می گذرد؛ انقلابی که از سوی مشاطه گران و ایدئولوگ های بورژوازی "آخرین انقلاب کلاسیک جهان" لقب گرفت. "مرگ کلان روایت ها" اعلام شده بود و همراه با آن استحاله ی "سوژگانیت جمعی" در کوس و سرنا جار زده شد. ده سال بعد دیوار برلین فرو ریخت، و با فروپاشی "سوسیالیسم واقعاً موجود"، دکوپاژ تکمیل شد: اینک "پایان تاریخ". عصر آرمان و امید ظاهراً بسر رسیده بود، اصلاحات خجولانه، کودتاها و "انقلابات مخملین" یکه تازان عرصه ی تغییر قلمداد شدند، و جهان بدین گونه به رخوتی مرگبار دچار شد ــ اما این خاتمه ی داستان نمی توانست باشد، و نبود.

 

پس از نزدیک به دو دهه این جمله از زبان موعظه گران عهد عتیق شنیدنی بود: "حق با مارکس بود"! از این هم فراتر، در سراسر اروپا، از معامله گران و دلقکان تا نهاد مقدس "وزارت جنگ بریتانیای کبیر" ــ همه جا ــ سخن از بازگشت مارکس می رفت. اما این تنها شبحی از مارکس می توانست باشد؛ آری، شبح مارکس ــ و همچنین شبح آرزوها و امیدهای تمام بردگان و فراموش شدگان ــ بازگشته بود. جهان بورژوازی به درون یکی از سنگین ترین بحران های حیات تاکنونی خود گام نهاده بود، و این به ناگزیر آغاز پرده ی آخر نمایش پایان ها را به نمایش می گذاشت. نئوکنسرواتیوهای غربی به لبه ی پرتگاه رسیده بودند؛ امیدها بازگشته بود؛ با این همه، این همچنان نابسنده می نمود. اکنون اما این خاورمیانه است که ضربه ی نهایی را بر پیکره این بنای شیشه ای وارد می کند. آغاز جهان اکنون از تونس و قاهره می گذرد. تا همین جا هم نمایش خاتمه یافته است.

انقلابات شمال افریقا چیزی بجز "نان وآزادی" وامدار کسی نیستند؛ چنانکه انقلاب ایران نیز نبود. بورژوازی ایران اما نام و لباس گذشتگان را به عاریت گرفت تا بدین گونه انقلابیون در برابر هیبت "مترقی" آن سر تعظیم فرود بیاورند. بورژوازی تونس و مصر نیز اینک ارواح گذشتگان را به مدد طلبیده است: از دولت موقت و مجلس مؤسسان در تونس، تا "فرزندان ملت" در مصر. تراژدی دوباره ــ و این بار در قالب کمدی ــ در حال اتفاق افتادن است. اما در این بین تفاوتی اساسی وجود دارد: بورژوازی ایران اکنون جامه ی مردگان را از تن درآورده، ارواح گذشتگان را به حال خود نهاده، و بر زمین سخت واقعیت بورژوائی گام می نهد. و اینهمه در مقابل چشمان جهانیان ــ و از آن جمله، جوامع تونس و مصرــ  اتفاق می افتد. کسی از یک سوراخ دو بار گزیده نمی شود ــ باید دید انقلابیون شمال افریقا به چه راهی می روند.

***

گویی روز مبادا فرا رسیده است؛ "موش کور تاریخ" از نقب خود سر برکرده است و به اطراف می نگرد! گو آنکه اشباح برقص درآمده اند و گورکنان از گورهای خود برخاسته اند. کلان روایت ها از نو زاده شده اند؛ پایان ها پایان پذیرفته اند؛ و سوژگانیت جمعی بار دیگر صحنه گردان بازی ست ــ اما این تمام ماجرا نیست: ضدانقلاب با تمام قوا همچنان توطئه می چیند و جغجغه هایش را چون ناجیان جامعه بزک می کند. انقلاب نفس گیر ترین لحظات اش را از سر می گذراند. با این همه اما روند رویدادها به هر سمتی که بلغزد، انقلاب هر جامه ای که به تن کند، این رویدادها مهر خود را بر سیاست آینده کوبیده اند: جهان دیگر جهانِ پیش از تونس و قاهره نمی تواند باشد.

 

سیامک امین

11 فوریه 2011

orthodoxmarxist.blogspot.com

یادداشتها



تاریخ کمون پاریس 1871

commune-cover

سیاست



تحولات جهان عرب

از نان و آزادی تا بمب و «آزادی»

آنچه در لیبی می‌گذرد یک تراژدی است. تراژدی مردمی که دست به انقلاب زدند، بی آن که برای انقلاب آماده بوده باشند. لیبی نارسائیها و ضعفهای انقلاب نان و آزادی در جهان عرب را به تما

آوانگارد پرولتاریای جهانی

کارگران مصر با سرعتی حیرت انگیز می روند تا به آوانگارد پرولتاریای جهانی بدل شوند. نه تنها موج رو به افزایش اعتصابات کارگری پس از برکناری مبارک، بلکه بیش از آن افقهای حاکم بر حر

احسان، انترناسیونالیسم و انقلاب نان و آزادی

دوران آشنائی ام با احسان کوتاه بود. احسان کوزه گری، دهقان زاده ای اهل شمال ایران که در جنگلهای میندانائو فیلی پین جان باخت. جوانی بود با هیکلی باریک اما ورزیده که سرسختی کار بر

از جنبش سبز تا جنبش نان و آزادی

  به‌محض این‌که جنبش نان و آزادی در مصر اولین گامِ انقلابی خودرا با صلابت هرچه تمام‌تر برداشت و با بیرون راندن حُسنی مبارک از مدار رسمی قدرت، مشت محکم دیگری به‌صورت

اساس تفاوت در شیوه های سرکوب نبود

وحید ولی زاده در شماره 82 نشریه خیابان طی یادداشتی ارزیابی کوتاهی از قیام خیابانی قاهره و تفاوت آن با درگیری های خیابانی پسا انتخاباتی در تهران انجام داده است. بررسی درسهای قیا

کامنتهای سبزینه بر مقاله ای سرخ

  بعضی از خوانندگان روشنگری هم اعجوبه هایی اندذ. به این کامنتها نگاه کنید.

از برلین تا شمال افریقا؛ از پایان تاریخ تا روز مبادا

سی و دو سال از انقلاب ایران می گذرد؛ انقلابی که از سوی مشاطه گران و ایدئولوگ های بورژوازی "آخرین انقلاب کلاسیک جهان" لقب گرفت. "مرگ کلان روایت ها" اعلام شده بود و همراه با آن است

فراخوان اتحادیه های کارگری به اعتصاب

  بنا بر گزارش الجزیره اتحادیه های کارگری در مصر وارد یک اعتصاب سرتاسری شده اند. بنا بر این گزارش در روز چهارشنبه بیش از 20000 کارگر دست به اعتصاب زده اند. 

یک درخواست

به نظر من جدال بر سر تبیین ماهیت جنبش انقلابی در جهان عرب یکی از مهم ترین عرصه های نبرد امروز است. روشن است که یک مؤلفه اصلی تبلیغات بورژوائی پر رنگ کردن حضور جریانات "خودی" خواهد

این جنگ را نباید واگذار کرد

همه شواهد نشان می‌دهند که انقلاب نان و آزادی در مصر در حساس‌ترین نقطه حیات خود قرار گرفته است. نقطه‌ای که در آن تکلیف آرایش سیاسی جامعه مصر در حال تعیین شدن است. و درست در