امید
info@omied.de



کمپین دو میلیون امضا علیه اعدام!

مقالات



برگزیده های سایت

شنبه ، ۷ اسفند ۱۳۸۹ ، ۲۳:۰۸
چاپ

کارگران مصر با سرعتی حیرت انگیز می روند تا به آوانگارد پرولتاریای جهانی بدل شوند. نه تنها موج رو به افزایش اعتصابات کارگری پس از برکناری مبارک، بلکه بیش از آن افقهای حاکم بر حرکت این کارگران است که آنان را امروز در موقعیتی پیشتر از همه گردانهای طبقه کارگر در جهان قرار می دهد.

بیانیه های کارگران مصر حاکی از نگرشی است که هر چه بیشتر به سمت در هم شکستن چهارچوبها و مرزهای متعارف یک جنبش مطالباتی در درون جامعه ای سرمایه داری فرا می روید. کارگران مصری از یک سو هر چه بیشتر در مقام مسئول امنیت جامعه و پیشرفت انقلاب ظاهر می شوند و از سوی دیگر نشان می دهند که به چیزی کمتر از یک تحول بنیادی در مناسبات تولید و توزیع سرمایه داری رضایت نمی دهند. بیانیه اعلام موجودیت "فدراسیون مستقل اتحادیه های کارگری مصر" و پیام هیأت مؤسس این فدراسیون به کارگران مصر* به خوبی این ظرفیت کارگران مصر را به نمایش می گذارد.

نخست این که این اتحادیه از همه کارگران خواسته است که با تشکیل کمیته های محلی در صدد حفظ تأسیسات و کارخانه ها برآیند. این آشکارا فرا رفتن از موقعیت یک جنبش مطالباتی به سمت جنبشی برای اداره جامعه است. به ویژه این که این اتحادیه برای همین کمیته ها نقشی فراتر از این نیز قائل شده است. اتحادیه برای کمیته ها این وظیفه را نیز قائل شده است که با سازمان دادن اعتصابات کارگری در جهت تحقق اهداف انقلاب جوانان مبارزه کنند. به این ترتیب اتحادیه تازه تأسیس مستقل کارگری در مصر عملا در حال ایجاد ارگانهای قدرت است. ارگانهای قدرتی که در صورت تحکیم موقعیت خویش بدون تردید در آینده نقشی به مراتب بیش از ارگانهایی موقتی ایفا خواهند کرد. روند انقلابات بزرگ کارگری، چه در جریان کمون پاریس و چه در جریان انقلاب اکتبر نیز به گونه ای کم و بیش مشابه پیش رفته است. جنبش کارگری مصر تا اینجا پا در راهی نهاده است که پیش از این به دو انقلاب بزرگ کارگری منجر شده اند.

دوم و شاید مهم تر از مورد اول این که اتحادیه های کارگری مصر با طرح همزمان خواست حداقل دستمزد و حداکثر درآمد نشان داده اند که به هیچ وجه به صدقه ای برای طبقه و به بهبودی موقت در زندگی کارگران رضایت نخواهند داد. آنها اعلام کرده اند که "حداکثر حقوق به هیچ وجه نباید بیش از ده برابر حداقل دستمزد باشد". به این ترتیب کارگران مصر درکی را از جامعه مبتنی بر عدالت آینده به نمایش گذاشته اند که مرز ناچیزی آن را از جامعه سوسیالیستی جدا می کند. آنها هنوز خواستار لغو مالکیت خصوصی بر ابزارهای تولید نشده اند، اما بین این خواست امروز کارگران مصر تا خواست لغو مالکیت خصوصی و رفع کار مزدی راه زیادی نیست. راهی که در دوره های انقلابی چه بسا به سرعت طی شود. کارگران مصر فقط خواستار بهبود وضع امروز زندگی کارگران نیستند. آنها جامعه ای متفاوت را نشانه گرفته اند. خواست محدود کردن حداکثر حقوق به اندازه ده برابر حداقل دستمزد، هنوز رسما چهارچوب سرمایه داری را ترک نکرده است. خصلت انفجاری این خواست برای مناسبات سرمایه داری که بر آزادی مقدس مالکیت خصوصی بر ابزارهای تولید و رفع هرگونه محدودیتی بر این مالکیت استوار است، غیر قابل انکار است. این نیز سنت انقلابی کمون پاریس و انقلاب اکتبر است که زیر آوار تعرض سرمایه داری به فراموشی سپرده شده بود. کارگران مصر با طرح این افق نشان دادند که از تعمیق انقلاب و تحقق اهداف آن چیزی به مراتب فراتر از یک دمکراسی پارلمانی بورژوایی و آزادی صوری در برابر قانون می خواهند. و همین کارگران مصر را به آوانگارد پرولتاریای جهانی بدل می کند. آنها در حال باز کردن راهی هستند که بدون تردید نقشه راه آینده کارگران سایر نقاط جهان نیز خواهد بود. این مبارزه شاید در خود مصر به نتیجه نرسد، اما با این مبارزه راه پیشروی طبقه کارگر بین المللی باز می شود. به راستی چرا باید طبقه کارگر در ایران و تایلند و آلمان و فرانسه فقط به طرح حداقل دستمزد مناسب برای یک زندگی انسانی قناعت کند؟ کارگران مصر نشان می دهند که می توان و باید از این فراتر رفت. از هیچ یاری ای به این طبقه پر افتخار نباید دریغ کرد.

پرولتاریای مصر در حال برگرداندن امید به زندگی برای کل بشریت است. درود بر این مبارزان سعادت بشر.

 * هر دو متن مورد اشاره در سایت جنبش کارگری قابل دسترسی هستند  http://jonbeshekargary.org

7 اسفند 89

26 فوریه 2011

یادداشتها



تاریخ کمون پاریس 1871

commune-cover

سیاست



تحولات جهان عرب

از نان و آزادی تا بمب و «آزادی»

آنچه در لیبی می‌گذرد یک تراژدی است. تراژدی مردمی که دست به انقلاب زدند، بی آن که برای انقلاب آماده بوده باشند. لیبی نارسائیها و ضعفهای انقلاب نان و آزادی در جهان عرب را به تما

آوانگارد پرولتاریای جهانی

کارگران مصر با سرعتی حیرت انگیز می روند تا به آوانگارد پرولتاریای جهانی بدل شوند. نه تنها موج رو به افزایش اعتصابات کارگری پس از برکناری مبارک، بلکه بیش از آن افقهای حاکم بر حر

احسان، انترناسیونالیسم و انقلاب نان و آزادی

دوران آشنائی ام با احسان کوتاه بود. احسان کوزه گری، دهقان زاده ای اهل شمال ایران که در جنگلهای میندانائو فیلی پین جان باخت. جوانی بود با هیکلی باریک اما ورزیده که سرسختی کار بر

از جنبش سبز تا جنبش نان و آزادی

  به‌محض این‌که جنبش نان و آزادی در مصر اولین گامِ انقلابی خودرا با صلابت هرچه تمام‌تر برداشت و با بیرون راندن حُسنی مبارک از مدار رسمی قدرت، مشت محکم دیگری به‌صورت

اساس تفاوت در شیوه های سرکوب نبود

وحید ولی زاده در شماره 82 نشریه خیابان طی یادداشتی ارزیابی کوتاهی از قیام خیابانی قاهره و تفاوت آن با درگیری های خیابانی پسا انتخاباتی در تهران انجام داده است. بررسی درسهای قیا

کامنتهای سبزینه بر مقاله ای سرخ

  بعضی از خوانندگان روشنگری هم اعجوبه هایی اندذ. به این کامنتها نگاه کنید.

از برلین تا شمال افریقا؛ از پایان تاریخ تا روز مبادا

سی و دو سال از انقلاب ایران می گذرد؛ انقلابی که از سوی مشاطه گران و ایدئولوگ های بورژوازی "آخرین انقلاب کلاسیک جهان" لقب گرفت. "مرگ کلان روایت ها" اعلام شده بود و همراه با آن است

فراخوان اتحادیه های کارگری به اعتصاب

  بنا بر گزارش الجزیره اتحادیه های کارگری در مصر وارد یک اعتصاب سرتاسری شده اند. بنا بر این گزارش در روز چهارشنبه بیش از 20000 کارگر دست به اعتصاب زده اند. 

یک درخواست

به نظر من جدال بر سر تبیین ماهیت جنبش انقلابی در جهان عرب یکی از مهم ترین عرصه های نبرد امروز است. روشن است که یک مؤلفه اصلی تبلیغات بورژوائی پر رنگ کردن حضور جریانات "خودی" خواهد

این جنگ را نباید واگذار کرد

همه شواهد نشان می‌دهند که انقلاب نان و آزادی در مصر در حساس‌ترین نقطه حیات خود قرار گرفته است. نقطه‌ای که در آن تکلیف آرایش سیاسی جامعه مصر در حال تعیین شدن است. و درست در