امید
info@omied.de



کمپین دو میلیون امضا علیه اعدام!

مقالات



از جنبش کارگری



برگزیده های سایت



قذافی ده ماه قبل نامزد دریافت جایزه حقوق بشر سازمان ملل بود

باور‌نکردنی است، اما حقیقت دارد. اتحاد جماهیر لیبی و سرهنگ قذافی به خاطر مساعدتهای پیگیر خویش در تأمین حقوق بشر در آغاز سال 2011 نامزد دریافت جایزه حقوق بشر بودند.

در سند منتشره از جانب کنفرانس گروه کاری حقوق بشر سازمان ملل در ژانویه سال 2011، اندکی پیش از حمله ناتو به قذافی «دیکتاتور»، پیشرفت لیبی در زمینه‌های مختلف حقوق بشر مورد تأئید و تشویق هیأتهای نمایندگی کشورهای مختلف شرکت کننده در کنفرانس قرار گرفت. بر این اساس، گزارش سازمان ملل نیز رسما به تمجید لیبی در زمینه پیشرفت در حقوق بشر پرداخت. گزارشی که بنا بر اطلاعات سایت گلوبال ریسرچ، آمریکا برای ممانعت از انتشار آن تلاشهای ناموفقی به عمل آورده بود.

در این گزارش آمده است که بیش از 46 هیأت نمایندگی به اظهار نظر در این دیالوگ متقابل پرداخته اند و «هیأتهای متعددی تعهد لیبی برای تضمین حقوق بشر در کشور را ستودند. موضعگیریهای بیشتری که در چهارچوب دیالوگ متقابل در این رابطه صورت گرفته اند، به دلیل محدودیت زمانی نمی‌توانند در گزارش گنجانده شوند و در قسمت چشم اندازهای عمومی دوره ای در شبکه اکسترانت منتشر خواهند شد». در پانویس مربوط به این قسمت اسامی کشورهایی قید گردیده است که به این گروه تعلق داشته و بنا بر اظهارات منابع مختلف حمایت خود را از تصمیم شورای حقوق بشر سازمان ملل در اعطای جایزه حقوق بشر این سازمان به اتحاد جماهیر لیبی و سرهنگ قذافی اعلام کردند. این کشورها از این قرارند:

«دانمارک، چین، ایتالیا، هلند، موریتانی، اسلوانی، نیکاراگوئه، روسیه، اندونزی، سوئد، نروژ، اکوادور، مجارستان، آفریقای جنوبی، فیلی پین، جزایر مالدیو، شیلی، سنگاپور، آلمان، استرالیا، قزاقستان، لتویا، آنگولا، کنگو، بوروندی، زامبیا، بورکینا فاسو، سنگال، ساحل عاج، جیبوتی و زیمبابوه».

در کنفرانس موضوعات مختلف حقوق بشر، از حقوق زنان تا وضعیت زندانیان و شکنجه و آزادی بیان و اجتماعات مورد بحث و گفتگو قرار گرفته بود. هیأت نمایندگی ایران نیز در کنفرانس شرکت داشت. در موضعگیری این هیأت آمده بود: «جمهوری اسلامی ایران اظهار می‌دارد که جمهوری عربی لیبی نهادهای متعددی از حقوق بشر بین‌المللی را ایجاد کرده است و با معاهده های مهم جهانی همکاری نموده است. این هیأت با رضایت خاطر از تثبیت یک کمیته ملی حقوق بشر به عنوان نهادی مستقل در تأمین حقوق بشر و همچنین پیشرفت در ایجاد محیطی مناسب برای سازمانهای غیر دولتی نام برد. جمهوری اسلامی ایران جماهیر عربی لیبی را به تقویت تلاشهایش در سطح کشوری و بین‌المللی برای تأمین تعهدات خویش نسبت به حقوق جهانی بشر ترغیب می نماید».

هیأت نمایندگی انگلیس نیز ضمن طرح سؤالاتی در زمینه پیشرفتها در عرصه آزادی بیان و قانون مطبوعات جدید، از پیشرفتها در استاندارد زندانهای لیبی استقبال نمود. در موضعگیری هیأتهای آمریکائی و فرانسوی ضمن اظهار استقبال از پیوستن لیبی به معاهده های بین‌المللی در زمینه‌های مختلف، از جمله شکنجه در زندانها و وضعیت پناهندگان در این کشور اظهار نگرانی به عمل آمده بود. فرانسه همچنین در کنار کشورهایی دیگر از وجود مجازات اعدام برای جرایم متعدد اظهار نارضایتی کرده بود. تنها کشوری که لیبی را متهم به نقض بنیادین حقوق بشر نموده بود کشور اسرائیل بود.

چهار ماه بعد سازمان ملل نیز موضوع اسرائیل را اختیار کرده بود.

 

بهمن شفیق

2 آذر 1390

23 نوامبر 2011

http://omied.de

 

 

لینک گزارش سازمان ملل

http://www2.ohchr.org/english/bodies/hrcouncil/docs/16session/A-HRC-16-15.pdf

 

لینکهای مربوطه

http://www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=24154

http://libyanfreepress.wordpress.com/2011/11/14/smoking-gun-gaddafi-was-to-receive-u-n-human-rights-award/

 

 

 

نظر شما


یادداشتها



تاریخ کمون پاریس 1871

commune-cover

سیاست



تحولات جهان عرب

از نان و آزادی تا بمب و «آزادی»

آنچه در لیبی می‌گذرد یک تراژدی است. تراژدی مردمی که دست به انقلاب زدند، بی آن که برای انقلاب آماده بوده باشند. لیبی نارسائیها و ضعفهای انقلاب نان و آزادی در جهان عرب را به تما

آوانگارد پرولتاریای جهانی

کارگران مصر با سرعتی حیرت انگیز می روند تا به آوانگارد پرولتاریای جهانی بدل شوند. نه تنها موج رو به افزایش اعتصابات کارگری پس از برکناری مبارک، بلکه بیش از آن افقهای حاکم بر حر

احسان، انترناسیونالیسم و انقلاب نان و آزادی

دوران آشنائی ام با احسان کوتاه بود. احسان کوزه گری، دهقان زاده ای اهل شمال ایران که در جنگلهای میندانائو فیلی پین جان باخت. جوانی بود با هیکلی باریک اما ورزیده که سرسختی کار بر

از جنبش سبز تا جنبش نان و آزادی

  به‌محض این‌که جنبش نان و آزادی در مصر اولین گامِ انقلابی خودرا با صلابت هرچه تمام‌تر برداشت و با بیرون راندن حُسنی مبارک از مدار رسمی قدرت، مشت محکم دیگری به‌صورت

اساس تفاوت در شیوه های سرکوب نبود

وحید ولی زاده در شماره 82 نشریه خیابان طی یادداشتی ارزیابی کوتاهی از قیام خیابانی قاهره و تفاوت آن با درگیری های خیابانی پسا انتخاباتی در تهران انجام داده است. بررسی درسهای قیا

کامنتهای سبزینه بر مقاله ای سرخ

  بعضی از خوانندگان روشنگری هم اعجوبه هایی اندذ. به این کامنتها نگاه کنید.

از برلین تا شمال افریقا؛ از پایان تاریخ تا روز مبادا

سی و دو سال از انقلاب ایران می گذرد؛ انقلابی که از سوی مشاطه گران و ایدئولوگ های بورژوازی "آخرین انقلاب کلاسیک جهان" لقب گرفت. "مرگ کلان روایت ها" اعلام شده بود و همراه با آن است

فراخوان اتحادیه های کارگری به اعتصاب

  بنا بر گزارش الجزیره اتحادیه های کارگری در مصر وارد یک اعتصاب سرتاسری شده اند. بنا بر این گزارش در روز چهارشنبه بیش از 20000 کارگر دست به اعتصاب زده اند. 

یک درخواست

به نظر من جدال بر سر تبیین ماهیت جنبش انقلابی در جهان عرب یکی از مهم ترین عرصه های نبرد امروز است. روشن است که یک مؤلفه اصلی تبلیغات بورژوائی پر رنگ کردن حضور جریانات "خودی" خواهد

این جنگ را نباید واگذار کرد

همه شواهد نشان می‌دهند که انقلاب نان و آزادی در مصر در حساس‌ترین نقطه حیات خود قرار گرفته است. نقطه‌ای که در آن تکلیف آرایش سیاسی جامعه مصر در حال تعیین شدن است. و درست در