سرکوب تظاهرات جوانان در انگلیس، یونان و آمریکا و ممنوع کردن اعتصاب در کشورهایی که ظاهرا حق اعتصاب در آن ها به رسمیت شناخته شده است، عمق مفهوم دموکراسی را نشان می دهد. در دوره ای که برای دفاع از دموکراسی و استقرار آن به کشورهای دنیا لشکر می کشند، ترجمه همین خبر برای افشای اهداف پنهان شده پشت این واژه کافی است.
**********
در حالی که در هفته گذشته جنبش رو به رشد اشغال وال استریت تیتر خبرها را به خود اختصاص داده بود، کمتر کسی متوجه شد که پرزیدنت اوباما تصمیم به منع اعتصاب سنگین کارگران راه آهن گرفت. اعتصابی که توسط حدود 25000 کارگر فراخوانده شده بود. اعتصابات کارگران راه آهن اعتصاباتی نیرومندند. آنها جریان عادی تجارت را مختل می کنند و در سالهای پایانی دهه 1880 در آغاز جنبش کارگری مؤثر واقع شده بودند.
در توضیح تصمیم خود برای ممانعت از اعتصاب پرزیدنت اوباما اظهار داشت: «تأمین جریان روان و بدون مانع سیستم باربری خطوط راه آهن منفعت ملی ماست، چرا که اخلال در این روند می تواند کسب و کار در کل کشور را تحت تأثیر قرار دهد و خساراتی نالازم بر اقتصاد شکننده ما وارد کند». تصمیم اوباما در جلوگیری از اعتصاب باید مایه راحتی خیال سرمایه گذارانی شده باشد که بسیاری از آنها با دندانهای بهم فشرده فعالیتهای اکتیویستهای جنبش «اشغال» را دنبال می کنند.
اخیرا 11 اتحادیه که 92000 کارگر راه آهن را نمایندگی می کنند وارد مذاکره با «کنفرانس کمیته ملی حمل و نقل» (ان سی سی سی NCCC) - یک گروهبندی صنعتی که اکثریت شرکتهای راه آهن را نمایندگی می کند- شده اند. با این که چهار شرکت بزرگ حمل و نقل راه آهن در سال گذشته بیش از 8.5 میلیارد دلار سود برده اند، صنعت راه آهن از کارگران می خواهد که سهم بیشتری را در پرداخت حق بیمه خود بر عهده بگیرند. کنفرانس کمیته ملی حمل و نقل که بیش از 30 شرکت راه آهن را در مذاکرات نمایندگی می کند برای پذیرش قراردادی که در آغاز سال جاری با اتحادیه متحد حمل و نقل (United Transportation Union) منعقد شده بود همه اتحادیه ها را تحت فشار قرار داده بود. در توضیح تصمیم خویش برای پذیرش این قرارداد، رهبران اتحادیه متحد در نامه ای به اعضاء خود چنین نوشتند: «تاریخا دیده شده است که اتحادیه های راه آهن بعد از رد چنین قراردادهای محتاطانه ای در موقعیتی بدتر قرار می گیرند». یازده اتحادیه دیگر تصمیم به خروج از مذاکرات و مبارزه برای قراردادی بهتر گرفتند.
در روز سوم اکتبر «انجمن برادری مهندسین و تکنیسین های لوکوموتیو» (بلت BLET) ، یکی از بزرگترین اتحادیه های کارگران راه آهن در کل کشور (دربرگیرنده 25000 کارگر) تصمیم گرفت که در صورتی که کنفرانس کمیته ملی حمل و نقل خواسته خود را در زمینه تحمیل یک قرارداد سازشکارانه پس نگیرد، از روز 7 اکتبر دست به اعتصاب زند. آنها در فراخوان این اعتصاب از همراهی «انجمن برادری کارگران سوزنبان» نیز برخوردار شدند. تعدادی از اتحادیه های دیگر نیز در حال بررسی پیوستن به اعتصاب هستند.
دنیس پی یرس رئیس «بلت» می گوید: «مایه تأسف است که در زمانی که صنعت سودهای رکوردی به دست می آورد، شرکتهای حمل و نقل به ضعف عمومی اقتصاد تکیه می کنند تا باز هم جیب سهامداران خود را بر دوش کارگران راه آهن پر تر کنند. و این شرم آور است که کارفرمایان حمل و نقل دقیقا آن دسته از کارگرانی را هدف قرار داده اند که آسیب پذیر تر هستند – کارگران مسن تر، بیمار و یا مجروح – تا بار بیشتری از امتیازات داده شده را به دوش بگیرند».
در یک بیانیه ان سی سی سی آمده است که اتحادیه ها پیشنهادی برای یک افزایش دستمزد 17 درصدی طی مدت 6 سال را رد کرده اند. اتحادیه ها در مقابل می گویند که پیشنهاد کارفرمایان افزایشی 14 درصدی را در بر می گرفت، آن هم با سودآوری رکوردآمیز خطوط راه آهن. افزایش دستمزد پیشنهادی کمتر از آن چیزی است که در دور قبلی و در جریان مذاکره برای قرارداد 5 ساله کنونی به دست آمده بود.
سه شنبه پیش اوباما وارد عمل شد تا به استناد اختیاراتی که «قانون کار راه آهن» به پرزیدنت واگذار می کند مانع اعتصاب شود. این قانونی است که روابط بین راه آهن و صنایع هوائی را تنظیم می کند. پس از سال 2007 این اولین باری بود که پرزیدنت برای پیشگیری از اعتصاب در یک بخش خصوصی وارد عمل می شد. در سال 2007 از وقوع اعتصاب در شرکت ملی مسافران راه آهن، امتراک (Amtrak) جلوگیری کرده بود.
اوباما همچنین کمیته ای متشکل از 5 نفر را انتخاب کرده است که در مدت سی روز قرارداد جدیدی را تنظیم و توصیه خواهد نمود. بعد از یک دوره 30 روزه دیگر «تأمین آرامش»، در صورتی که اتحادیه ها قرارداد جدید را نپذیرند، اجازه دست زدن به اعتصاب را خواهند داشت. اما قانون کار راه آهن به کنگره این اجازه را می دهد که خود رأسا قراردادی را تصویب و عملی کند. آخرین باری که کارگران راه آهن دست به اعتصاب زدند در سال 1991 بود که پس از یک اعتصاب 14 ساعته کنگره قانونی را تصویب کرد و پرزیدنت نیز با انتخاب هیأتی دستور به اجرای یکجانبه قراردادی تحمیلی بر کارگران را داد.
جاناتان فلندرز، یک عضو اتحادیه مکانیکها، و مکانیک راه آهن در شرکت لوکوموتیو سی اس ایکس در نیویورک می گوید که اگر اوباما قرارداد یکجانبه تحمیلی ای را برای کارگران راه آهن امضا کند «بیشتر معلوم خواهد شد که او در خدمت به چه کسانی است. اگر بانکها کسب و کار را مختل کنند، بسته نجات حمایتی دریافت می کنند. اگر کارگران کسب و کار را مختل کنند، ماجرا متفاوت خواهد بود. ما مجبور خواهیم شد تحت قراردادی کار کنیم که در شرایط دیگر با آن موافقت نمی کردیم».
لینک مطلب:
