یادداشت سایت جنبش کارگری
در شرایطیکه آرمانگرایی طبقاتی و تاریخی در مقابل پراگماتیسم، فردیت و منافع خصوصی رنگ میبازد؛ نگاه دوباره بهزندگی، واپسین خواسته و تداومِ حقیقت اجتماعیـطبقاتی جو هیل ـشایدـ بتواند نقش تلنگر بهوجدانهای چرتآلودهی بسیاری از کارگران را ایفا کند.
مقالهی زیر از جمله نشانگر این استکه اگر جسم جو هیل را کشتند، اما حقیقتِ زندگی او ـهمانطور که در واپسین نوشتهاش خواسته بودـ تداوم یافت؛ و درعرصههای مختلف شکوفا شد. این تداوم (گرچه با پیچشهای ـگاه تند و گاه آرامـ بهراست)، اما در پیکرهی باور، هنر، اندیشه یا مبارزهی مستقیم طبقاتی ـهربارـ جان تازهای گرفته است. جنبش کارگری در ایران و رهبران و فعالین آن بهچنین تداومی دست نیافتند. این درصورتی استکه نهادها، افراد و اندیشههای سیاسی در ایران کمابیش تداوم و پیوستار داشتهاند. بهراستی چرا نهادها و افراد سیاسی در ایران از نوعی تداوم و بقا برخوردارند؛ اما نهادها و رهبران جنبش کارگری بهمحاق فراموشی سپرده میشوند؟


