امید
info@omied.de



کمپین دو میلیون امضا علیه اعدام!

مقالات



از جنبش کارگری



برگزیده های سایت



می توانستید بگوئید که طبقه کارگر ایران در یکی از بدترین شرایط جهانی به مصاف با بورژوازی برخاسته بود. دهه هشتاد دهه روی کار آمدن ریگانیسم و تاچریسم بود. دهه سرکوب کارگران در همه جای جهان، و از جمله در انگلستان و در آمریکا بود. دهه در هم شکستن اتحادیه های کارگری بود. دهه سرکوب معدنچیان انگلیس و کارگران کاترپیلار آمریکا بود. دهه ای بود که هیچ یک از مدعیان امروزین دمکراسی و آزادی کلمه ای هم در دفاع از…

”آنان̊ با اصول ما نجنگیدند، آن‌ها را فاسد کردند. آنان به‌جمهوری توهین نکردند، بلکه به‌بهانه خدمت به‌آن، به‌بی‌حیثیت کردنش همت گُماشتند. آنان علیه خودکامگان داد سخن دادند و به‌نفعِ خودکامگی، دست به‌توطئه زدند؛ مدحِ جمهوری را گفتند و به‌جمهوری‌خواهان افترا بستند“.

آیا اگر کارل مارکس با اندیشه های اساسی تمدن اسلامی – و بطور اخص مبانی عدالتخواهانۀ شیعی – آشنائی می یافت و به جای برخورد با کشیشان قرون وسطایی به مباحثه با فیلسوفی همچون ملا هادی سبزواری کشیده می شد، باز هم دین را "افیون توده ها"، سد راه پیشرفت تاریخی، و توجیه کنندۀ مناسبات ستمگرانۀ "بورژوایی-پرولتری" معرفی می کرد؟

رفتن یا نرفتن سارکوزی در جهانی که از احزاب چپ چیزی جز یدک‌کشیدن صفت «سوسیالیست» باقی نمانده تاثیری در ادامه بازی ندارد. بازی در همان زمین با همان قواعد و با همان سرعت و شتاب ادامه دارد. بحران اقتصادی، نابهنجاری‌های اجتماعی، برنامه‌های ریاضتی اتحادیه اروپا و در یک کلام بی‌اعتنایی به مردم در همان سطح باقی می‌ماند.

سناریو پر قدرت تر از آن است که اولاند توان مقاومت داشته باشد یا در دسته اول بازی کن یا برو به جهنم! راستش طبقه متوسط و سندیکاها و چپ فرانسه هم گوشی دستشان است آنها نیز در این دایره شیطانی از ما بهترون همانقدر گرفتارند که اولاند. بحث بر سر ترک یورو یا جمع بساط بانک ها نیست بحث بر سر کنترل و همکاری است

اگر كوسه ها آدم بودند، در قلمروشان البته هنر هم وجود داشت: تصاویری زیبا وجود می داشت که در آنها، دندانهای كوسه در رنگهایی با شکوه دیده می شد، و حلقوم کوسه مثل باغ با صفائی که می شد در آنها، حسابی ورجه وورجه کرد.

كاملا واضح است كه اين زندگي بسته و يكنواخت تا چه ميزان مي تواند بر روي روان و آرامش ... انسان تاثير منفي داشته باشد. افرادي محروم از همه چيز فاقد كمترين شادي و تفريحات و دلخوشي، دلتنگ ديگران و…

خواستها و مطالبات، شیوه ها و اشکال مبارزاتی، موانع ایدئولوژیکی و سیاسی…

امسال در حالي به استقبال روز كارگر مي رويم كه طبقه ي كارگر ايران بيش از هر زمان تحت فشارهاي اقتصادي و اجتماعي قرار دارد و زير بار كمر شكن بيكاري و كمی دستمزد از يك سو و تورم لجام…

سیر تحول سیاسی محمد قراگوزلو اما چنین نیست. این تحولی است از پوزیسیون به اپوزیسیون. به عبارتی دیگر، زندگی سیاسی استاد قراگوزلو به دو بخش تقسیم می شود: بخش اصلی آن در درون نظام و بخش متأخر آن در اپوزیسیون نسبت به آن نظام. به عبارت باز هم صریحتر: آقای قراگوزلو تا زمان ظهور در چپ رژیمی بوده است و زمان اپوزیسیون شدن وی مربوط به همین چند سالی است که در هیات و قواره مارکسیسم عرض اندام نموده است.

امروز نبض "انقلاب و تحولات انقلابی" که چپ ایران نوید میدهد٬ بسته به تشدید فضای حمله نظامی و افزایش دامنه تحریمها بالا میرود و همراه توافقی اولیه میان غرب و جمهوری اسلامی همه امیدهای آنان پژمرده میشود. زمانی که با افزایش تنش و خطر حمله به ایران٬ فضای ناامیدی و ترس بر فراز جامعه ایران و طبقه کارگر این کشور گسترش می یابد٬ شیپور "انقلاب" توخالی این چپ به صدا در می آید و با کاهش این خطر نیز خاموشی به خانه این چپ باز میگردد.

این همان پوزیتیویسمی نیست که با این که "تا حدودی تعدیل" شده بود، در مارکس و انگلس همچنان باقی ماند و سرانجام هم از این طریق بر انترناسیونال 1 و 2 و بعد از آن هم مسلط شد؟ آیا معنی این احکام درخشان جناب دکتر این نیست که در روسیه، استالین و اردوگاههای کار امتداد مستقیم اندیشه های خود مارکس و انگلس بودند؟ آیا معنای آن این نیست که در غرب نیز نه لوگزامبورگ و گرامشی، بلکه برنشتین و کائوتسکی…

به این ترتیب روشن میشود که چرا ارکستر هماهنگی از پاسدار ولترها که خود را اصلاح طلب مینامند، سازمان اکثریت، حزب توده و انواع سازمانهای «جمهوریخواه» و «دمکرات»، که ازاین سازمانهای مادر جدا شده اند و همگی در آن زمان در عشق به خمینی و جمهوری اسلامی ذوب شده بودند، سعی دارند با برجسته کردن روز 16 آذر، بحث و حرکت در بزرگداشت مقاومت دانشجویان را در اول اردیبهشت به فراموشی بسپارند.

اعتراضات در ایرانِ چند سال پیش اوضاع بهتری را نشان میداد یکی از شعارها این بود:« ایران شده فلسطین مردم چرا نشستید؟!» یعنی مردم چکمه‌های سرکوبگرِ اسرائیلی‌ها را همچون چکمه‌های سرکوبگران خود می یافتند، اما با عروجِ موجِ بورژواییِ سبز شعارهای دیگری به میان آمد همچون:« نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» که همان فدایت شوم و آری گفتن به بورژوازیِ جنایتکارِ اسرائیل است

کُنه، چکیده ‌یا جوهره‌ی نوشته‌ی آقای ثقفی از جنبه‌ی اقتصادی و کارگری ـ‌بدون این‌که با صراحت (یعنی: به‌واسطه‌ی استفاده‌ی صریح از کلمات معین) بیان کرده باشد‌ـ دعوت از کارگران، زحمت‌کشان، تهیدستان، اقشار میانی و سرانجام سرمایه‌دارانِ «غیرانگلی» به‌هم‌گرایی، هم‌وندی و اتحاد است

در دنیای وارونه ای به سر می بریم، دنیایی که در آن تحقیر انسان و تحمیق نسل ها غوغا می کند. اگر یک قرن پیش از خود بیگانگی محصول کار از خود بیگانه بود؛ امروز همچون صنعت سکس، خود به صنعتی تبدیل شده که در ازاء سود کلان، انسان های مسخ شده تولید می کند. پست مدرنیسم این موضوع را با گفتمان و اقتدار توضیح می دهد و پاسخش؛ در تابو شکنی، رویداد و تولید گفتمان نو فرموله می شود،…

به این ترتیب حزب کمونیست کارگری رسما و علنا در صف تبلیغاتی جنگ طلبانی قرار گرفت که حتی پیش از اعلام آتش بس نیز شکست آن را اعلام کرده بودند. این صفی است در برگیرنده دولتهای ترکیه و عربستان و قطر و صد البته و در صف اول آنان ارتش آزادیبخش سوریه و شورای ملی نجات سوریه به رهبری برهان غلیون.

شورشیان “توآرگ” کشور مالی که تحت عنوان”حرکت ملی برای آزادی آزاواد” در منطقه ی شمالی این کشور فعالیت می کنند، از یاران و متحدان رژیم سابق لیبی سرهنگ معمر قذافی بوده و پس از حمله ناتو و شورشیان مخالف قذافی ( متحدان سلفی و القاعده ای ناتو)  به لیبی و سرنگونی نظام جماهیری لیبی به مالی باز می گردند ومبارزه خود را برای به دست گرفتن قدرت تحت فرماندهی “محمد آق ناجم” رهبر “حرکت ملی برای آزادی آزاواد”  آغاز کردند.

این که اعتصاب می شود و آدمها حاضرند همبسته برای شرایط  زندگی بهتری مبارزه کنند، نقطه عزیمت خوبی برای سیاستی است که در تحلیل نهائی نه بهبود سیستم اقتصادی حاضر، بلکه رفع آن را هدف خود قرار دهد. برای چنین چیزی نیاز به اتوپی مشخصی است که مفهوم خود را از روابط مسلط نمی تواند اتخاذ کند.

درجه افزایش سطح محصول اجتماعی کار و تولید سالانه طبقه کارگر ایران حتی از متوسط نرخ این افزایش در سطح جهانی به صورت بسیار چشمگیری ( حدود یک برابر) بالاتر بوده است. صندوق بین المللی پول اضافه می کند که سهم « تولید ناخالص داخلی» ایران در تولید ناخالص جهانی در همین مدت از حدود یک و شش هزارم درصد ( 1،006) به یک و صد و هفتاد و سه هزارم درصد ( 1،173) تغییر نموده است.

گرچه «آلترناتیو»ی‌ها نگفته‌اند که نسل به‌اصطلاح پیرتر را باید به‌دریا ریخت؛ اما در جایی‌که می‌توان به‌فعالیت سیاسی افراد به‌دلیل «سنی و بیولوژیک» خاتمه داد؛ چرا نباید کسانی را به‌دریا ریخت که ضمن هزینه و مصرف بیش‌تر از نسل به‌اصطلاح جوان، برعکس این نسل توان چندانی هم برای حضور در تولید اجتماعی ندارند و از مالکیت اجتماعی نیز خلع‌ید شده‌اند؟

پوپر که به فیلسوف دربارِ ملکه انگلیس و تئوریسین محبوبِ تراست های سرمایه داری معروف است، همزمان ضد کمونیست و طرفدار دموکراسی نئولیبرال است. پوپر در آثارش حتی انتقادات ملایم سوسیال دموکرات ها را هم تحمل نمی کند و آن ها را  مورد حمله قرار می دهد.

تصویر لحظه ای مان از تحولات سیاسی جامعه ایران در سی و سومین سال جمهوری اسلامی را با نامه هایی از زندان آغاز کردیم، با تظاهرات دولتی 22 بهمن ادامه دادیم و اکنون نیز با دادخواستی به پایان میرسانیم که بر علیه انقلابیون نسل گذشته صادر شده است.

گزارش سومامروز تقريبا 500 نفر در جلوي شرکت تجمع کزديم و تا ساعت 10 وقتي خبري از وعده هاي دروغين مجلسي ها نشد تصميم کارگران براين شد تا دو گرو شويم گروه اول نماينده ها که 5 نفر هستند به…

چپ پست مدرن تاریخ ندارد. از تاریخ بیرون افتاده است. تاریخی عمل نمی کند. پراکسیس چپ پست مدرن بیان حالات روحی اوست. و در بیان این حالات روحی تابو شکنی است که به او هویتی اعتراضی می بخشد.

چگونه است که در جامعه ای که فساد، گرانی، بیکاری، تورم، فقر، اعدام، اختناق، تحریم و خطر جنگ اصلی ترین موضوعات آن را تشکیل می دهند، در جامعه ای که نه خبری از امنیت اقتصادی و امید به فردا و اطمینان به آینده در آن هست، در جامعه ای که حتی یک روز را با آرامش پشت سر نمی گذارد، نظام حاکم بر آن کماکان قادر به انجام مانورهای پی در پی کسب مشروعیت می شود؟

اخیرا "اتحاد بین المللی در حمایت از کارگران ایران"، قطعنامه ای صادر کرده است  که هدفش موضع گیری علیه سیاست های جنگی  دولت آمریکا و دیگر دول مشترک المنافع او در جهان و محکوم نمودن سیاست تحریم اقتصادی ایران از سوی دولت های سرمایه داری و سازمان های بین المللی است. صدور این قطعنامه هر چند با تاخیر صورت گرفت، اما مایه خوشحالی است.

از آنجا که “جدایی نادر از سیمین”، هم اولین و هم تنها فیلمی نیست، که اصغر فرهادی تهیه و کارگردانی کرده، گذر کوتاهی به حداقل دو فیلم دیگر از او احتمالا می­تواند، برای بررسی خود این فیلم کمک موثری باشد.

عدالت طلبی احمدی نژادی انعکاس وارونه آرزوی عمیق میلیونها کارگر و زحمتکش ایران برای دستیابی به یک زندگی انسانی است. مسإله برای جنبش کارگری رفع این وارونگی و باز گرداندن پرچم عدالتخواهی با افق طبقاتی به دست صاحبان اصلی آن است

ترانه سرای روزهای دور امروز با فریاد اعتراضش به دیکتاتوری عریان سرمایه است که به قلبهای مردم یونان و میلیونها زحمتکش جهان راه می یابد.

اگر خلق یونان یکجا بپا نخیزد این تهدید جدی است. در همین دهسال آینده . آنچه از ما باقی خواهی ماند خاطره ای خواهد بود، خاطره ای از تمدن ما و نبرد ما برای آزادی .

«از منظر اژدها» اساس احترام به‌انسان و پرنسیپ‌های کمونیستی و انقلابی را به‌قتل‌گاه سبک و سیاقی بُرد که بیش از هرچیز به‌بیعت اسلامی (یعنی: توبه‌ی پیش‌گیرانه) شباهت داشت.

ما منافع خاص خود را در چهارچوب کلی ای که برگرفته از مطا لبات سیاسی و اقتصادی بخش عظیمی از مردم یونان است که امروز تحت وحشیانه ترین حملات سرمایه داری قرار دارند؛ مطالباتی که برای پر بار بودنشان بایستی…

دوستان کارگر ؛ همانطور که همه می دانیم طی سی سال کار ماهیانه 30% حقوق خود را به سازمان تأمین اجتماعی پرداخت کرده ایم و این میزان قابل مقایسه با مقادیری که کارکنان دیگر بیمه ها از قبیل کشوری و…

همه جنگها از نظام های سیاسی زاینده شان جدایی ناپذیرند. سیاستی که دولتی مفروض، و طبقه ای مفروض در درون آن دولت، مدتها پیش از آغاز جنگ در پیش گرفته، به ناگزیر به وسیله همان طبقه در خلال جنگ ادامه می یابد

از منظر اژدها پاسخی به یک بحث بود. بحثی پیرامون تحولات عمیق سیاسی و اجتماعی در جامعه ایران در دهه پس از فروپاشی دیوار برلین، در دهه پس از پایان جنگ، در دهه عروج جنبش اصلاحات در ایران. بحثی تحت عنوان "یک گام به پیش چند گام به پس" در درون حزب کمونیست کارگری ایران که تلاشی بود برای ارائه تبیینی مارکسیستی از این تحولات و یافتن چشم اندازها و ابزارهای لازم برای بازسازی یک صف طبقاتی در جامعه ایران.…

محصول یک نشست کارگری «بسیار پُربار با لیبر استارت و سولیداریتی‌سنتر» چه می‌تواند باشد؟ آیا این پرباری ربطی هم به‌منافع آنی یا آتی آن طبقات و نیروهایی دارد ‌که درگیرِ جنبش انقلابی «نان و آزادی» بوده‌اند؟ پاسخ این سؤال قاطعانه منفی است؛

ماکیاولیسم در بدترین و کج فهم ترین درک از آن؛ تصویری که هم بسیار به واقعیت کثیف (در معنای فیزیکی کلمه) جنگ نزدیک است و هم به فرهنگ کنشگرانی که آن را انجام می دهند.

یادداشت سایت امید:نوشته‌ی آقای مازیار تپوری در چهارچوب برخورد به یکی از شبه روشنفکران خودفروخته ایران بر یکی از حادترین مسائلی انگشت می گذارد که می تواند بر سرنوشت جامعه ایران و کل منطقه خاورمیانه تأثیراتی ویرانگر بر جا گذارد.

با انتشار دو گفتگوی حاضر، آخرین قسمت گفتگوها در رابطه با تجربه…
<< شروع < قبلی 1 2 3 4 5 6 بعدی > انتها >>
صفحه 1 از 6

یادداشتها



تاریخ کمون پاریس 1871

commune-cover

سیاست



تحولات جهان عرب

از نان و آزادی تا بمب و «آزادی»

آنچه در لیبی می‌گذرد یک تراژدی است. تراژدی مردمی که دست به انقلاب زدند، بی آن که برای انقلاب آماده بوده باشند. لیبی نارسائیها و ضعفهای انقلاب نان و آزادی در جهان عرب را به تما

آوانگارد پرولتاریای جهانی

کارگران مصر با سرعتی حیرت انگیز می روند تا به آوانگارد پرولتاریای جهانی بدل شوند. نه تنها موج رو به افزایش اعتصابات کارگری پس از برکناری مبارک، بلکه بیش از آن افقهای حاکم بر حر

احسان، انترناسیونالیسم و انقلاب نان و آزادی

دوران آشنائی ام با احسان کوتاه بود. احسان کوزه گری، دهقان زاده ای اهل شمال ایران که در جنگلهای میندانائو فیلی پین جان باخت. جوانی بود با هیکلی باریک اما ورزیده که سرسختی کار بر

از جنبش سبز تا جنبش نان و آزادی

  به‌محض این‌که جنبش نان و آزادی در مصر اولین گامِ انقلابی خودرا با صلابت هرچه تمام‌تر برداشت و با بیرون راندن حُسنی مبارک از مدار رسمی قدرت، مشت محکم دیگری به‌صورت

اساس تفاوت در شیوه های سرکوب نبود

وحید ولی زاده در شماره 82 نشریه خیابان طی یادداشتی ارزیابی کوتاهی از قیام خیابانی قاهره و تفاوت آن با درگیری های خیابانی پسا انتخاباتی در تهران انجام داده است. بررسی درسهای قیا

کامنتهای سبزینه بر مقاله ای سرخ

  بعضی از خوانندگان روشنگری هم اعجوبه هایی اندذ. به این کامنتها نگاه کنید.

از برلین تا شمال افریقا؛ از پایان تاریخ تا روز مبادا

سی و دو سال از انقلاب ایران می گذرد؛ انقلابی که از سوی مشاطه گران و ایدئولوگ های بورژوازی "آخرین انقلاب کلاسیک جهان" لقب گرفت. "مرگ کلان روایت ها" اعلام شده بود و همراه با آن است

فراخوان اتحادیه های کارگری به اعتصاب

  بنا بر گزارش الجزیره اتحادیه های کارگری در مصر وارد یک اعتصاب سرتاسری شده اند. بنا بر این گزارش در روز چهارشنبه بیش از 20000 کارگر دست به اعتصاب زده اند. 

یک درخواست

به نظر من جدال بر سر تبیین ماهیت جنبش انقلابی در جهان عرب یکی از مهم ترین عرصه های نبرد امروز است. روشن است که یک مؤلفه اصلی تبلیغات بورژوائی پر رنگ کردن حضور جریانات "خودی" خواهد

این جنگ را نباید واگذار کرد

همه شواهد نشان می‌دهند که انقلاب نان و آزادی در مصر در حساس‌ترین نقطه حیات خود قرار گرفته است. نقطه‌ای که در آن تکلیف آرایش سیاسی جامعه مصر در حال تعیین شدن است. و درست در